Arachnoid s.4-7

Powienien tutaj stacjonować pluton, lub przynajmniej dziesiątka, w teorii.

Jak często się zdarza, praktyka była inna.

Najważniejszą osobą w załodze wieżycy był jednoznacznie Szczurek.

Ciężki, ocieplany, wzmacniany bucior cesarski zwany Butem Standardowym Prostym trafił leżącą ofiarę w żebra.

Ofiara, leżąca na ziemi i skulona w embryon, przyciśnięta do ściany, wygięła się z bólu i wydała nieopisywalny dźwięk, coś na krztałt pisku czy też cienkiego skrzeku.

But Standardowy Prosty czekał przez moment, po czym ponownie wbił się w żebra leżącego.

Ciało skręciło się z bólu, ponownie został wydany skrzek.

Ponowne wbicie buta w żebra.

I jeszcze raz.

I jeszcze raz.

Ofiara leżała skulona, z głową schowaną profesionalnie między kolana i łokcie, i skrzeczała cicho. Cichutko. Trudno było powiedzieć, czy to były słowa, czy też coś innego.

- No to jakie mam nogi? – spytała właścicielka buta miłym głosem. – Jestem szaleńczo ciekawa.

Leżąca postać przestała kwilić i rzuciła ostrożnie okiem na stojącą nad nią właścicielkę buta.

- Oczekuję odpowiedzi, Szczurek – zarządała właścicielka miło się uśmiechając. – Brak odpowiedzi powoduje moje niezadowolenie. Niezadowolenie oznacza ból.

- Łaski, pani – wykwilił leżący na ziemi.

- Nie ma łaski. Są nogi. Jakie są moje nogi?

- Ł... ł... ś... śliczne??

Potężny kopniak wbił się w bok leżącego. Szczurek zakwilił i ukrył głowę w ramionach.

- Paskudne, brzydkie, ochydne, pełne włosów, w krostach i z żylakami!! – wrzasnął.

- Dobry Szczurek – pochwaliła właścicielka z miłym uśmiechem. – Dobry Szczurek. Zapamięta lekcję na dzisiaj, prawda?

- Oczywiście, Pani!

- Jutro będziemy pracować dalej.

- Natularnie pani!

- Teraz masz prawo iść do stołu i zjeść swoje śniadanie.

Szczurek podniósł się z ziemi, powoli i krzywiąc się niemołosiernie, i unikając wzroku właścicielki butów poczłapał do stołu, gdzie leżał kawałek chleba, obok niego marchewka i kawałek czegoś takiego jak por.

Jego śniadanie na cały dzień.

Szczurek dopadł jedzenia i połknął z szybkością wprawiającą w osłupienie kogoś, kto nie znał głodnych przedstawicieli biednych dzielic cesarskich.

Po czym przeniósł się na schody prowadząca na drugie piętro, tuż pod klapę prowadzącą na dach, i ukrył się kącie stworzonym przez klapę, ścianę i schody. Było zdumiewające, iż człowiek może sprasować się na tak małej przestrzeni.

Jednak wyżej wymieniony przedstawiciel populacji ludzkiej, znany jako Szczurek potrafił coś takiego bez wysiłku.

Jeżeli wysiliło się wzrok można było także dostrzeć uśmiech zadowolenia na jego szczurzej, chudej twarzy. Uśmiech pojawiał się tam od czasu do czasu, w momentach, gdy zapomniał o palącym bólu mięśni, pleców, łydek i ud. I nie był to bynajmniej uśmiech kogoś skłonnego do długich sesji sadomasochistycznych. Takie uśmiechy widywało się wśród przedstawicieli biednych dzielinic cesarskich miast, gdy udało im się coś tak wykręcić, iż byli z siebie zadowoleni.

Właścicielka buta rzuciła podejrzanie ponure spojrzenie na stojącego w drzwiach wejściowych dość młodego i krótko ostrzyżonego człowieka z krótką piką w ręku.

- A ty, Nowy? Masz ochotę na podziwianie piękna moich nóg? – spytała dziewczyna z ostrzami w głosie.

Nazwany Nowym przyglądał się jej przez chwilę, po czym odwrócił sią na pięcie i opuścił to doborowe towarzystwo.

Bez słowa.

Nikogo nie obchodziło, jak radziły sobie kobiety w armii cesarskiej.

Na modłę Hoonów kobiety posiadały na równi prawa do służby w armii. Hoonowie, dzięki swojej taktycznej, liczebnej, technicznej i logistycznej przewadze wygrywali długodystanwowo większość wojen.

Cesarstwo zmuszone było do pewnego dostosowania się do ich reguł, jeżeli chciało przetrwać. Bodajrze Cesarz Józef III opublikował kiedyś bardzo kontrowersyjna edykt twierdzący, iż kobiety mają prawo do służby w armii na równi z mężczyznami, i także do analogicznej zapłaty za tę służbę.

Oburzenie było ogromne. Między innymi kobiety okazały się być niewdzięczne. Te obawiały się jednak czegoś innego niż mężczyźni. Cesarz Józef, będący sukinsynem jakich mało, jak każdy Cesarz nawiasam mówiąc, przekonał swoich podopiecznych czy też poddanych, iż edyktów Cesarskich się nie krytykuje. Historia twierdzi, iż Cesarz wydał wówczas dwa różne edykty na raz: pierwszy, iż kobiety służą w armii na prawach mężczyzn, a drugi twierdzący, iż kościelne służby specjalne mają prawo przechwytywać każdego, kto krytykuje cesarskie edykty.

Ideologiczna podbudowa tej konkretnej decyzji, czy też tego drugiego edyktu, była nieco skomplikowana i zakładała, iż Cesarz jest w pewnym sensie namiestnikiem w królestwie ziemskim, i przez to jest w pewnym sensie równy Jezusowi, a w pewnym nie jest, ale to prowadzi do ... po paru takich zawijasach merytorycznych wychodziło, iż każdy krytykujący cesarskie edykty mógł być wyznawcą któregoś z zakazanych kultów i jako taki powinen być ścigany przez kościelne służby specjalne.

Oczywiście Józef III zszedł gwałtownie z tego padołu, jednak edykt pozostał.

Jak radzi sobie kobieta w jednostce pełnej głodnych seksualnie mężczyzn?

Każda na swój sposób.

Baśka usiadła na wolnym krzesełku, wyciągnęła dość masywny nóż, stosowany zwykle przez cesarskie formacje specjalne, i rozpoczęła proces usuwania nim nieistniejącego brudu za perfekcyjnie wypielęgnowanymi paznokciami.

Dwóch siedzących przy stole kolegów przyglądało się całej prozedurze bez szczególnego zainteresowania.

Powiedzmy, jeden z nich wyglądał na takiego, który ...

Jeden z nich, zwalisty, ogromny facet z bujną, niezadbaną brodą podniósł niepewnie palec do góry, niczym uczeń w szkole cesarskiej.

- Tak, Pryszczaty? – spytała Baśka znużona.

- Pani Basiu, dlaczego ma pani niezdrowe nogi?

Baśka westchnęła ciężko. To było dokładnie to, co przewidziała.

W niemal każdej formacji są tacy ludzie jak Pryszczaty. Góra mięśni bez mózgu na czubku.

- Pryszczaty. Latami chodziłeś dookoła koła młyńskiego i pchałeś drąg – odpowiedziała Baśka powoli artykułując słowa.

Pryszczaty pojaśniał. – Dokładnie. To była moja praca. Zacząłem, gdy miałem osiem lat!

- Spałeś kiedyś z dziewczyną?

- Pewnie! Nie raz!

- A co gdy dziewczyna nie chce? – spytała Baśka dalej znużona.

- Biorę ją siłą! One tylko udają, że nie chcą. Ale w głębi duszy chcą – poinformował ją Pryszczaty – tak robiliśmy z wszystkimi dziewczynami z mojej wsi.

- Ja też chcę?

Zwalisty pchacz koła młyńskiego rzucił nieco skonfudowane spojrzenie na siedzącego z drewnianą twarzą kolegę. Po czym przeniósł wzrok ponownie na Baśkę.

- Pani Basiu, ale pani przecież nie jest dziewczyną – odparł Pryszczaty marszcząc czoło od straszliwego wysiłku umysłowego – Pani jest żołnierzem cesarskim!

- Bardzo dobrze, Pryszczaty. Ale ten tam na górze tego nie wie – Baśka pokazała na wciśniętego w kąt Szczurka.

Pryszczaty myślał długo i ciężko. Krople potu pojawiły się na jego czole.

- Bo jest głupi jak koło młyńskie? – spróbował Pryszczaty.

- Bardzo dobrze, Pryszczaty.

- Wpier..lę mu – zaoferował się pchacz koła młyńskiego i wstał ciężko ze stołka.

- Już to zrobiłam – odparła Baśka dalej znużona.

- Aha. To już nie muszę. Może później. Wieczorem.

Pryszczaty wykazał, iż ta intelektualna praca, którą właśnie wykonał, była dla niego zbyt ciężka. Jego masywna sylwetka podniosła się ponownie z krzesełka i sięgnęła po opartą o ścianę dwuręczną siekierę do ścinania drzew.

- Ząb, mogę wyjść na spacer?

Piąty członek załogi, obserwujący dotychczas wszystko z twarzą bez wyrazu, skinął głową. Pryszczaty wyszedł na zewnątrz. Dość przenikliwy chłód wpadł do środka wieży i dość klarownie wykazał różnicę temperatur między dość ciepłą, ogrzewaną kominkiem wieżycą a zewnętrzem.

Piąty i ostatni członek załogi przyglądał się dziewczynie.

- Co z naszym planem? – spytał konkretnie.

Baśka przyglądała mu się w milczeniu. Ząb Smoka był chudy, miał wygłodzoną twarz, bladą skórę, kilka szram na twarzy, długie palce i zimne spojrzenie cwaniaka z biedej dzielincy, który był wystarczająco sprytny, żeby przeżyć do dorosłości i nie zdechnąć z głodu czy też zostać zabitym w cesarskim więzieniu. Jego ręka krążyła bez końca wokół paska z nożem, który był założona na brązowej Kamizelce Armijnej Standardowej, co było prawnie zakazane.

Jedna w wieży nie było nikogo, kto by na takie rzeczy zwracał uwagę.

I wymaganie od przedstawiciela rozległych biednych dzielnic żeby odłożyli nóż, było podobne do wymagania od dowolnego człowieka żeby odłożył na bok jedną nogę.

- Szczur zrobi wszystko, bo jest chciwy i się mnie boi – odparła Baśka. – Pryszczatego kontrolujesz. Ja jestem zainteresowana, do dobry plan.

- Zostaje tylko Nowy – rzucił Ząb bez wyrazu.

Zza zapchanego watą i szmatami otworu strzelniczego dochodzły dźwięki, sugerujące, iż Nowy zabawia się ze skonstruowanym przez niego objektem treningowym, nazywanym przez niego Zabij Paca.

- Zostaje tylko Nowy - przyznała Baśka w zamyśleniu.

- Opłaca się go zniknąć? – spytał Ząb dalej bez wyrazu.

Baśka przyglądała się blatowi stołu. Było bardzo trudno powiedzieć, co ona o tej propozycji myśli.

- A co ty myślisz? – odbiła piłeczkę dalej unikając patrzenia w oczy kolegi.

- Potrzebujemy inteligenta. A on jest inteligentem. I z dobrego rodu.

- Więc go zdobędę.

- Zaoferujesz mu seks?

Baśka rzuciła koledze twarde spojrzenie. Ząb przyglądał się jej w milczeniu i dalej bez wyrazu.

- Nie. To nie jest na sprzedaż – odparła powoli i starannie formuując zdanie.

Ząb Smoka skinął głową, jakby to, co powiedziała, było dokładnie tym, czego on oczekiwał.

- Więc trzeba go wrobić – stwierdził.

- Zajmę się tym – stwierdziła Baśka dalej patrząc w stół. – Nowy będzie kooperatywny.

- Bardzo dobrze – stwierdził Ząb i stracił zainteresowanie koleżanką – Jak tylko będziesz go miała w kieszeni, wyruszamy.