Arachnoid s.9-12

Trzeba przyznać, iż jej uszczypliwości bolały nieomal tak mocno, jak jej kopniaki, które Yukon zaliczał od niej codziennie.

To znaczy dokładnie dwa razy, dotychczas. Dwa dni służby w wieży, dwa razy został przez nią skopany. Ból żeber i pleców był dojmujący, jednak nic nie było poważnie uszkodzone. Baśka znała się na rzeczy.

A cudowny brak mdlącego głodu motywował do wędrówki. Niesamowite było, co potrafił zdziałać kawałek chleba i jakieś warzywo. Głód wróci, jednak nie teraz. Nieco później. Przypuszczalnie pod wieczór. Ale do tego czasu pozostało jeszcze parę godzin.

Wioska Ogon Konia okazała się być nieco większa niż wynikało to z opowiadań załogi wieży. Pewna ilość kamiennych domów otoczonych plecionymi płotami sugerowała dwie rzeczy na raz. Pierwszą był fakt, iż domy były kamienne, a nie drewniane. Kamienne domy należały do rzadkości na wsiach, i dawały się tylko tam znaleźć, gdzie występował problem z drewnem. A pobliskie drewno musiało pochodzić z Bezimiennego Lasu, który znajdował się pod kontrolą Hoonów. Przez to opłacało się nieco więcej zainwestować i wybudować domy z obrobionego kamienia. Obrobiony kamień sugerował kamieniołom lub kopalnię w okolicy.

Raczej kopalnię.

A jeżeli w okolicy znajdowała się kopalnia, to dlaczego wioska, właściwie wioski, były takie biedne? Kopalnia oznaczała pieniądze na podatki dla Jarla i dla kleru z Pale. Zapłacone podatki oznaczały nadwyżki na coś do jedzenia. A z opowieści załogi wieży wynikało, iż obie wioski były biedne jak myszy armijne.

To było niezrozumiałe. Coś tu nie grało.

Plecione z korzeni płoty wyglądały osobliwie i brzydko. Jednak podbudowywały teorię o okoliczynych problemach z drewnem. Ludzie nie chcieli chodzić do Bezimiennego Lasu po drewno, a Głodny Las był zbyt daleko i był tylko nieco mniej niebezpieczyny niż lasy zajęte przez Hoonów. I tak dochodziło się do deficytu drewna do ocieplania domostw.

Możliwe, iż w wiosce palono węglem. Jeżeli w okolicy znajdowała się kopalnia.

Na polach pracowali ludzie z wioski. Ludzie byli wychudzeni i ubrani w brudne szmaty, dwa czynniki sugerujące, iż kler i Jarl zabijali tych ludzi podatkami. Mężczyzni byli brodaci, z twarzami bez wyrazu, mieli wychudzone twarze i niezdrowo wyglądające ręce. Młode kobiety usiłowały ukryć dokładnie to, co każda młoda kobieta usiłuje ukryć jak pierwsze:

Iż nie ma zbyt wiele do jedzenia.

Starsze kobiety występowały dość rzadko, i tego nie dało się szybko wytłumaczyć. Dzieci, dość liczne, pracowały w polach na równi z dorosłymi.

I wyglądały na tak samo wychudzone jak ich rodzice.

Idący z piką na ramieniu Yukon był obiektem wielu mało przyjaznych spojrzeń. Jadnak nikt nie podejmował jawnie agresywnych kroków, a ostatecznie to było to, co się w tym wypadku liczyło.

Wioska ulokowana była nietypowo wzdłuż dwóch krzyżujących się ulic. Idąc od wieży wchodziło się między domy, po czym widziało się z daleka centralne skrzyżowanie z czymś, co stało na środku.

Niebotycznie zdumiony Yukon zbliżył się do tego czegoś. Jednoznacznie był to niezwykle osobliwy głaz czy kamień nieco wyższy od człowieka, wyraźnie skądś tu przywleczony i bez stresu postawiony na środku skrzyżowania. Kamień był osobliwy, zawierał niezliczone, miedziane żyłki i otoczony był z każdej strony pismem obrazkowym Hoonów. Jego główną cechą były fragmenty dwóch miedzianych rur przechodzących dokładnie przez środek kamienia. Zaglądając do środka takiej rury dało się bez trudności dojrzeć drugą stronę, rury miały dość dużą średnicę.

Wspomnienia rozmów Yukona ze starym pracodawcą, mistrzem Tento, aktualnie wyjącym gdzieś w lochach Biskupa Piłata z Pale, powróciły nieproszone:

Nie jest znana przyczyna wycofania się Hoonów z używania pary do obróbki metali. Jest znane, iż to robili. To jest także dość proste, tworzysz coś na krztałt lejka. Do lejka wrzucasz coś o wysokim potencjale ogniowym, takie jak węgiel. Lejek jest ukośny i ma na końcu otwierany spustem rygiel. Węgiel pali się w specjalnym piecu, piec podgrzewa wodę, gorąca para jest kierowana do specjalnego systemu i kierowana do poruszania niezliczonymi urządzeniami. Proste, ale do tego potrzeba miedzi. Technika przynosi masową produkcję mechanizmów, broni i pancerzy. Hoonowie kiedyś to robili, w ich ogromnych industrialnych miastach. U nas wydobywa się rudy, pakuje na wozy i transportuje do większych miast. Hoonowie budowali miasta tam, gdzie były rudy, i mieli wszystko na miejscu. Miasta zostały opuszczone, nie wiemy dlaczego. Sami Hoonowie tego nie wiedzą, to jest ich wielkie mysterium, tajemnica, którą ma prawo posiąść tylko ich elita, ich księża. Istnieje wiele legend, mówiących o tym, dlaczego Hoonowie z tego zrezygnowali. I większość z nich to wytwór czystej fantazji, oni zbyt dużo fantazjują, ci Hoonowie. Oni mówią o jakiejś klątwie. To jest przypuszczalnie największa bzdura w historii świata, ta klątwa. Nazywają to Klątwą Wielkiego Pająka, czy coś takiego.

Starego Tento nie dało się lubić. Był zrzędliwy, męczący, mędzący i płacił grosze, a asystent odwalał za niego całą robotę. Tento miał zwyczaj siedzieć całymi dniami upojony jednym ze swoich wywarów, a jego asystenci robili za niego wszystko.

Ale Tento nie był głupcem, i pracował jako chemik bardzo długo. Trywialnie ujmując, jeżli ktoś taki jak Tento mówił, iż to było nielogiczne, to tak było.

Yukon nigdy się ze swoim mistrzem nie sprzeczał. Główną przyczyną był całkowity bezsens takiego postępowania, Tento był przekonany, iż sam wiedział wszystko najlepiej. Ale jego argumenty, iż jakaś klątwa jest bzdurą, powinien nieco przemyśleć. Kościół nakładał na kogoś czy na coś klątwy nieomal codziennie, a Kościół miał zawsze rację. Jak ktoś uważał, iż kościół nie miał racji, ściągał na siebie uwagę kościelnych służb specjalnych.

Więc dlaczego nie wyjść z założenia, iż ichni kościół także przeklął używanie pary do tworzenia metali? To byłoby możliwe.

Hoonowie byli bardzo wierzącym narodem.

Ale, jakim cudem znalazł się kamień, ewidentnie wyciągnięty z miasta Hoonów, na środku wioski cesarskiej? I dlaczego był on otoczony starym, obrazkowym pismem Hoonów? Ten język znało podobno tylko kilka osób na uniwersytetach katolickich, podobno ...

- Cesarski interesuje się obrazkami – odezwał się męski, zgryźliwy głos za jego plecami.

Jakim cudem tych trzech znalazło się za plecami Yukona, pozostawało zagadką. Trzej stojący w tym momencie przed nim chłopi byli brudni, zarośnięci niczym dzikusy, wychudzeni, biednie ubrani i ponurzy. Wszyscy trzymali w chudych i żylastych rękach ciężkie, dwuręczne siekiery i wyglądali jak głodni kanibale.

- Dzień dobry – odparł zaskoczony Yukon. – Szukam kowala. Gdzie mogę go znaleźć?

- Cesarski jest grzeczny. I szuka kowala – podsumował jeden z nich.

- Po co mu kowal? – spytał retorycznie drugi.

- Może chce się podkuć.

- Możliwe. Cesarskie wymoczki chodzą podkute?

- Jest możliwe. Jest możliwe, iż Cesarskie wymoczki chodzą podkute, kto wie?

- Kto wie? Jest możliwe.

- Gdyby mu tak obciąć jedną nogę, można byłoby zobaczyć, czy jest podkuta.

- Faktycznie. A gdyby nie była, można byłoby podkuć jego drugą, bosą nogę, żeby zobaczyć, czy po tym będzie mógł chodzić?

- Ciekawe. Może będzie? Kto wie, do czego zdolne są podkute, cesarskie wymoczki?

- Wypadałoby sprawdzić.

- Wypadałoby.

Yukon powoli zdjął pikę z ramenia, serce biło mu jak oszalałe. Zdjęcie okrągłej tarczy z pleców było kwestią ruchu przedramieniem.

- Wymoczek chce się bronić tą dranką – podsumował pierwszy kanibal dalej bez uśmiechu.

- Ciekawe. Nie chce być podkuty – dodał drugi.

- Nie są podkuci. Szkoda – skomentwał trzeci. – Nie wygląda na takiego, który umie walczyć.

- Ale wygląda na takiego, który umie gadać – wpadł mu w słowo Yukon. – Zawsze tak witacie przyjezdnych?

- Tylko cesarskie sucze syny – odparł pierwszy kanibal.

- To jestem cesarskim suczym synem od dziesięciu dni – warknął Yukon. – I jestem bardzo głodny. A głodny cesarski jest bardzo zły. Pierwszego z was zabiję jednym ruchem, i cios drugiego sparuję tarczą. Trzeci z was mnie nie sięgnie, bo mu będzie drugi przeszkadzał. Drugim ciosem zabiję drugiego, i wtedy istnieje szansa, iż ten trzeci mnie trafi. Jeżeli tak, trzech z nas nie żyje. Jeżeli nie, trzech z was nie żyje. Bawimy się w tę grę, czy powiecie mi, gdzie tu jest kowal? Dziękuję uprzejmnie za uwagę.

- Cesarski jest wygadany – podsumował niewzruszony pierwszy kanibal. – I ślepy jak kret. Jeżeli cesarski się rozejrzy, to zobaczy kowadło wiszące nad drzwiami z lewej.

Yukon rzucił okiem w prawą stronę i zaklął brzydko. Nad drzwiami stojącego w okolicy bardzo dużego domu wisiało przybite na dwóch łańcuchach stare kowadło, uniwersalny znak na kowala wiejskiego. Było ono tak bardzo widoczne, że bardziej się nie dało.

- I głuchy jak kret – dodał drugi kanibal. – Zza domu słychać kucie.

Yukon zaklął ponownie. Zza domu kowala dochodził faktycznie dźwięk kucia czymś ciężkim w kowadło.

- I głupi jak kret – podsunął trzeci kanibal. – Czwarta żona Olafa świdruje go ciekawymi oczkami zza płotu domu kowala od diesięciu minut. Wystarczy podejść i spytać, nie da się nie zauważyć.

Yukon rzucił ponownie spojrzenie na dom kowala. Młodziutka nastolatka o rumianej twarzy i czarnych, ślicznych włosach, ukrywała się za płotem.

- Jak to czwarta żona? – spytał skonfudowany Yukon. – Jak można mieć cztery żony? To znaczy, trzy nie żyją?

- To znaczy trzy są w domu, a czwarta się gapi – wyjaśnił kanibal.

- Cztery żony? Cztery żony? To ... bluźnierstwo. Mam na myśli, jest przez kościół tak widziane – wyjaśnił Yukon szybko.

- Cesarski gada z Olafem na ten temat.

- Dziękuję pięknie za informację – ukłonił się Yukon i postawił pikę na ziemię.

- Proszę pięknie – odarł poważnie pierwszy kanibal. – Olaf włazi właśnie w dupę wójtowi bez mydła. Dom wójta to ten z dwoma skrzyżowanymi toporami Hoonów ponad wejściem.

- Zaraz. Przecież słyszę kucie – przeciwstawił się Yukon.

- Druga żona Olafa dogina przy kowadle, Olaf włazi w dupę.

- Aha. Klarowne. Dziękuję pięknie.

- Proszę pięknie. – I kanibale odeszli powoli. Łatwość, za jaką wymachiwali swoimi siekierami stała w sprzeczoności z ich wychodzonami figurami i rękami.

Yukon odetchnął z ulgą. To było ... trudne. Całe szczęście, nie doszło do walki. Nie było takie oczywiste, iż ich ciosy tymi siekierami dałoby się sparować tarczą.

To nie było takie oczywiste.

Arachnoid s.7-9

Zabij Paca był cudownym tworem.

Połowa starej beczki ustawiona na długim, pionowym drągu robiła za korpus Paca. Stara tarcza przybita nieco po ukosie do korpusu zasłaniała jakieś cztery piąte ciała. Stare, drewniane wiadro robiło za głowę i stary, niedo zmodyfikowany hełm robił za nakrycie głowy. Dodatkiem był kawałek Piki Standardowej, przybity do korpusu przy pomocy kilku desek i gwoździ, i Zabij Paca było gotowy do boju.

Yukon atakował go konsekwentnie swoją Piką Standardową Krótką, która wbrew nazwie była po prostu krótką włócznią robioną na modłę broni Hoonów. Niewielka tarcza trzymana w lewej dłoni przeszkadzała bez końca i uciskała w kilku miejscach. Brązowa kamizelka krępowała ruchy i okazywała się być całkowiecie niepraktyczną i krępującą ruchy.

Jednak cel stał przed nim – Zabij Paca czekał przygotowany do boju.

Yukon przeprowadzał ataki na swojego wroga zgodnie z wytycznymi, jakie pamiętał z przeszłości, jeszcze z czasów, gdy był bardzo młody.

Jego wujowie, co do jednego wielcy wojownicy, w każdym razie tak się wówczas prezentowali, pokazywali jak trzymać i prowadzić różnorakie bronie.

Wówczas było dla Yukona tak oczywiste jak oddychanie, iż w przyszłości będzie wielkim wojem, jak jego wujowie.

Szczególnie mocno chwalono małego Yukona za umiejętności w posługiwaniu się broniami drzewcowymi. I tak już zostało.

Jednak młodość krzyżuje plany. Pojawił się faktor, czynnik, który pokrzyżował jakiekolwiek plany, jakąkolwiek przeszłość, jakiekolwiek marzenia o byciu wielkim wojem.

Czynnik ten nazywał się Joanna Pac.

Jego siostra.

Jego wielka miłość.

Yukon ścisnął mocniej drzewce piki, wspomnienia Joanny były bardzo bolesne. I natarł na Zabij Paca jeszcze mocniej.

Wspomnienia Joanny bladły wolno, bardzo wolno, w miarę rosnącego zmęczenia i głodu.

Jest taka faza głodu, w której opadają ciało ostre mdłości.

Fale mdłości rozlewały się po zmęczonym ciele. Mdłości głodu połączone z wysiłkiem fizycznym u kogoś bez tak zwanej kondycji mają zabójcze działanie. To działa jak ostry atak grypy. Mdli, nie możesz stać, możesz najwyżej siedzieć oparty o coś, mdli, zawroty głowy powodują jeszcze silniejsze mdłości, i nie możesz zwymiotować.

Tę konkretną fazę Yukon nazywał Fazą Jonanny, na wspomnienie jego kontaktów z Jonanną Pacówną. Konsekwencje tych spotkań były wówczas podobne.

Podniesienie się na nogi nie wchodziło w rachubę. Ręka sięgnęło do woreczka z jedzeniem, który okazał się być pusty.

Wspomnienia ostatnich paru dni powróciły w koegzystencji z falami mdłości i zawrotów głowy. Bzdurne, jednotygodniowe szkolenie w Twierdzy, polegające na nauce chodzenia w równym szeregu. Parę godzin dziennie. Bolące stopy, bezsensownie wrzaski szkoleniowców, bolące nogi, głód, rytm tak zwanego Tupania, jak nazywano ten typ szkolenia w jego jednostce, głód, ból, głód, ból, głód, ból ...

Po tygodniu przebywanie w Twierdzy, tygodniu bólu i głodu, elew Yukon ukończył Szkolenie Podstawowe i został skierowany do tej konkretnej wieży jak Wzmocnienie.

Dzisiaj mijał dokładnie dziesiąty dzień jego częściowo przymusowego wcielenia do Armii Cesarskiej i drugi dzień służby w Wieży.

Może inni byli nawykli do czegoś takiego. Przypuszczalnie życie w nędznych dzielnicach lub wsiach tak właśnie wyglądało.

Ale życie Asystenta Chemika wyglądało inaczej. Asystent Chemika nie miał zbyt często okazji do odczuwania głodu. Czy lepiej powiedzieć, odczuwanie głodu o takiej sile.

Czerwone fale zalały niebo. Yukon siadział oparty o zimny kamień wieży i patrzył na czerwone niebo. Czemu było ono czerwone? To było pytanie ...

Czubek buta trącił go lekko w udo.

Otwarcie oczu kosztowało nieopisywalnie dużo wysiłku. To była żeńska przedstawicielka załogi wieży, znana jako Baśka. Stała z rękami na biodrach i przyglądała się siedzącemu sceptycznie.

- Czemu siedzisz na zimnej ziemi? Zamarzniesz lub nabawisz się czegoś.

Yukon usiłował się podnieść.

- I nie będę miała kogo kopać – dodała dziewczyna bez uśmiechu. – Szczurek starcza tylko na raz dziennie. Trzeba dbać o materiał.

Ziemia przestała się kołysać. Głód zaniknął praktycznie, mdłości także. To było bardzo niebezpieczne, faza, w której się już nic nie czuło, pozostało tylko powolne wrażenie, jakby miało się grypę, to znaczy brak energii i wrażenie bólu głowy. I niemożność stania prosto.

- Kopanie ciebie jest przyjemne. Ale do tego musisz mieć odrobinę siły, grubasku – dodała Baśka i uniosła w powietrze to, co dotychczas trzymała za plecami. To był niewielki woreczek.

Baśka otworzyła go na oczach Yukona. W środku znajdował się kawałek chleba i por.

- To jest druga część twojej racji żywieniowej, ta którą zabrał ci Pryszczaty.

Oczy nie mogły oderwać się od jedzenia. Yukon z olbrzymim wysiłkiem oderwał spojrznie od najcudowniejszej rzeczy na świecie.

- Widzę, że pożądasz zawartość woreczka niczym młodą żonkę – podsumowała Baśka i poruszała woreczkiem powoli. – Możesz go dostać.

Yukon przełknął ślinę i odwrócił wzrok. Z wysiłkiem podniósł swoją pikę i oparł się o nią.

- Zrobisz jedną rzecz i racja żywnościowa jest twoja.

- Jaką? – wydusiła krtań bez udziału świadomości.

- Zainteresowany?

Tym razem udało się Yukonowi wziąc krtań pod kontrolą. Nie wiedząc, co z sobą zrobić, podjął próbę trzymania piki w pozycji bojowej. Jednak omdlałe z wysiłku ręce odmówiły posłuszeństwa.

- Trzymasz pikę niewłaściwie, grubasku. Trzeba ją trzymać nieco wyżej, inaczej przeważa. I dobrze jest opierać końcówkę o ziemię, oszczędza się siłę. Pójdziesz do wioski Ogon Konia. Tam jest kowal, Olaf. On ma coś dla nas. Przyniesiesz to coś.

- Wioska jest do nas źle nastawiona – wymamrotał automatycznie Yukon. – Sama to powiedziałaś.

- Bo lokalny klecha dręczy wsioków podatkami a ludzie Jarla z Pale zabierają im resztę i chłopi głodują. Jednak jeden idący inteligent nie robi złego wrażenia. Gdyby szło dwóch z nas, to byłoby widać, iż idą cesarscy, którzy chcą coś wymusić. Ale jeden, i do tego elokwentny grubasek, to robi dobre wrażenie. Grzecznie gadasz, nic cie się nie stanie.

Baśka przyglądała się stojącemu nieco głupio przed nią Yukonowi.

- I jedzonko jest twoje. To jak, grubasku, chcesz coś zjeść?

- Zrobię to – odparł Yukon i zdławił drugą końcówkę zdania, która brzmiała, iż zrobi to, żeby być jak najdalej od wieży, a głód nie jest aż tak istotny jak paląca nienawiść do tego miejsca.

- Znakomicie – Baśka rzuciła mu woreczek na ziemię pod nogi. – Do roboty, grubasku.

Arachnoid s.4-7

Powienien tutaj stacjonować pluton, lub przynajmniej dziesiątka, w teorii.

Jak często się zdarza, praktyka była inna.

Najważniejszą osobą w załodze wieżycy był jednoznacznie Szczurek.

Ciężki, ocieplany, wzmacniany bucior cesarski zwany Butem Standardowym Prostym trafił leżącą ofiarę w żebra.

Ofiara, leżąca na ziemi i skulona w embryon, przyciśnięta do ściany, wygięła się z bólu i wydała nieopisywalny dźwięk, coś na krztałt pisku czy też cienkiego skrzeku.

But Standardowy Prosty czekał przez moment, po czym ponownie wbił się w żebra leżącego.

Ciało skręciło się z bólu, ponownie został wydany skrzek.

Ponowne wbicie buta w żebra.

I jeszcze raz.

I jeszcze raz.

Ofiara leżała skulona, z głową schowaną profesionalnie między kolana i łokcie, i skrzeczała cicho. Cichutko. Trudno było powiedzieć, czy to były słowa, czy też coś innego.

- No to jakie mam nogi? – spytała właścicielka buta miłym głosem. – Jestem szaleńczo ciekawa.

Leżąca postać przestała kwilić i rzuciła ostrożnie okiem na stojącą nad nią właścicielkę buta.

- Oczekuję odpowiedzi, Szczurek – zarządała właścicielka miło się uśmiechając. – Brak odpowiedzi powoduje moje niezadowolenie. Niezadowolenie oznacza ból.

- Łaski, pani – wykwilił leżący na ziemi.

- Nie ma łaski. Są nogi. Jakie są moje nogi?

- Ł... ł... ś... śliczne??

Potężny kopniak wbił się w bok leżącego. Szczurek zakwilił i ukrył głowę w ramionach.

- Paskudne, brzydkie, ochydne, pełne włosów, w krostach i z żylakami!! – wrzasnął.

- Dobry Szczurek – pochwaliła właścicielka z miłym uśmiechem. – Dobry Szczurek. Zapamięta lekcję na dzisiaj, prawda?

- Oczywiście, Pani!

- Jutro będziemy pracować dalej.

- Natularnie pani!

- Teraz masz prawo iść do stołu i zjeść swoje śniadanie.

Szczurek podniósł się z ziemi, powoli i krzywiąc się niemołosiernie, i unikając wzroku właścicielki butów poczłapał do stołu, gdzie leżał kawałek chleba, obok niego marchewka i kawałek czegoś takiego jak por.

Jego śniadanie na cały dzień.

Szczurek dopadł jedzenia i połknął z szybkością wprawiającą w osłupienie kogoś, kto nie znał głodnych przedstawicieli biednych dzielic cesarskich.

Po czym przeniósł się na schody prowadząca na drugie piętro, tuż pod klapę prowadzącą na dach, i ukrył się kącie stworzonym przez klapę, ścianę i schody. Było zdumiewające, iż człowiek może sprasować się na tak małej przestrzeni.

Jednak wyżej wymieniony przedstawiciel populacji ludzkiej, znany jako Szczurek potrafił coś takiego bez wysiłku.

Jeżeli wysiliło się wzrok można było także dostrzeć uśmiech zadowolenia na jego szczurzej, chudej twarzy. Uśmiech pojawiał się tam od czasu do czasu, w momentach, gdy zapomniał o palącym bólu mięśni, pleców, łydek i ud. I nie był to bynajmniej uśmiech kogoś skłonnego do długich sesji sadomasochistycznych. Takie uśmiechy widywało się wśród przedstawicieli biednych dzielinic cesarskich miast, gdy udało im się coś tak wykręcić, iż byli z siebie zadowoleni.

Właścicielka buta rzuciła podejrzanie ponure spojrzenie na stojącego w drzwiach wejściowych dość młodego i krótko ostrzyżonego człowieka z krótką piką w ręku.

- A ty, Nowy? Masz ochotę na podziwianie piękna moich nóg? – spytała dziewczyna z ostrzami w głosie.

Nazwany Nowym przyglądał się jej przez chwilę, po czym odwrócił sią na pięcie i opuścił to doborowe towarzystwo.

Bez słowa.

Nikogo nie obchodziło, jak radziły sobie kobiety w armii cesarskiej.

Na modłę Hoonów kobiety posiadały na równi prawa do służby w armii. Hoonowie, dzięki swojej taktycznej, liczebnej, technicznej i logistycznej przewadze wygrywali długodystanwowo większość wojen.

Cesarstwo zmuszone było do pewnego dostosowania się do ich reguł, jeżeli chciało przetrwać. Bodajrze Cesarz Józef III opublikował kiedyś bardzo kontrowersyjna edykt twierdzący, iż kobiety mają prawo do służby w armii na równi z mężczyznami, i także do analogicznej zapłaty za tę służbę.

Oburzenie było ogromne. Między innymi kobiety okazały się być niewdzięczne. Te obawiały się jednak czegoś innego niż mężczyźni. Cesarz Józef, będący sukinsynem jakich mało, jak każdy Cesarz nawiasam mówiąc, przekonał swoich podopiecznych czy też poddanych, iż edyktów Cesarskich się nie krytykuje. Historia twierdzi, iż Cesarz wydał wówczas dwa różne edykty na raz: pierwszy, iż kobiety służą w armii na prawach mężczyzn, a drugi twierdzący, iż kościelne służby specjalne mają prawo przechwytywać każdego, kto krytykuje cesarskie edykty.

Ideologiczna podbudowa tej konkretnej decyzji, czy też tego drugiego edyktu, była nieco skomplikowana i zakładała, iż Cesarz jest w pewnym sensie namiestnikiem w królestwie ziemskim, i przez to jest w pewnym sensie równy Jezusowi, a w pewnym nie jest, ale to prowadzi do ... po paru takich zawijasach merytorycznych wychodziło, iż każdy krytykujący cesarskie edykty mógł być wyznawcą któregoś z zakazanych kultów i jako taki powinen być ścigany przez kościelne służby specjalne.

Oczywiście Józef III zszedł gwałtownie z tego padołu, jednak edykt pozostał.

Jak radzi sobie kobieta w jednostce pełnej głodnych seksualnie mężczyzn?

Każda na swój sposób.

Baśka usiadła na wolnym krzesełku, wyciągnęła dość masywny nóż, stosowany zwykle przez cesarskie formacje specjalne, i rozpoczęła proces usuwania nim nieistniejącego brudu za perfekcyjnie wypielęgnowanymi paznokciami.

Dwóch siedzących przy stole kolegów przyglądało się całej prozedurze bez szczególnego zainteresowania.

Powiedzmy, jeden z nich wyglądał na takiego, który ...

Jeden z nich, zwalisty, ogromny facet z bujną, niezadbaną brodą podniósł niepewnie palec do góry, niczym uczeń w szkole cesarskiej.

- Tak, Pryszczaty? – spytała Baśka znużona.

- Pani Basiu, dlaczego ma pani niezdrowe nogi?

Baśka westchnęła ciężko. To było dokładnie to, co przewidziała.

W niemal każdej formacji są tacy ludzie jak Pryszczaty. Góra mięśni bez mózgu na czubku.

- Pryszczaty. Latami chodziłeś dookoła koła młyńskiego i pchałeś drąg – odpowiedziała Baśka powoli artykułując słowa.

Pryszczaty pojaśniał. – Dokładnie. To była moja praca. Zacząłem, gdy miałem osiem lat!

- Spałeś kiedyś z dziewczyną?

- Pewnie! Nie raz!

- A co gdy dziewczyna nie chce? – spytała Baśka dalej znużona.

- Biorę ją siłą! One tylko udają, że nie chcą. Ale w głębi duszy chcą – poinformował ją Pryszczaty – tak robiliśmy z wszystkimi dziewczynami z mojej wsi.

- Ja też chcę?

Zwalisty pchacz koła młyńskiego rzucił nieco skonfudowane spojrzenie na siedzącego z drewnianą twarzą kolegę. Po czym przeniósł wzrok ponownie na Baśkę.

- Pani Basiu, ale pani przecież nie jest dziewczyną – odparł Pryszczaty marszcząc czoło od straszliwego wysiłku umysłowego – Pani jest żołnierzem cesarskim!

- Bardzo dobrze, Pryszczaty. Ale ten tam na górze tego nie wie – Baśka pokazała na wciśniętego w kąt Szczurka.

Pryszczaty myślał długo i ciężko. Krople potu pojawiły się na jego czole.

- Bo jest głupi jak koło młyńskie? – spróbował Pryszczaty.

- Bardzo dobrze, Pryszczaty.

- Wpier..lę mu – zaoferował się pchacz koła młyńskiego i wstał ciężko ze stołka.

- Już to zrobiłam – odparła Baśka dalej znużona.

- Aha. To już nie muszę. Może później. Wieczorem.

Pryszczaty wykazał, iż ta intelektualna praca, którą właśnie wykonał, była dla niego zbyt ciężka. Jego masywna sylwetka podniosła się ponownie z krzesełka i sięgnęła po opartą o ścianę dwuręczną siekierę do ścinania drzew.

- Ząb, mogę wyjść na spacer?

Piąty członek załogi, obserwujący dotychczas wszystko z twarzą bez wyrazu, skinął głową. Pryszczaty wyszedł na zewnątrz. Dość przenikliwy chłód wpadł do środka wieży i dość klarownie wykazał różnicę temperatur między dość ciepłą, ogrzewaną kominkiem wieżycą a zewnętrzem.

Piąty i ostatni członek załogi przyglądał się dziewczynie.

- Co z naszym planem? – spytał konkretnie.

Baśka przyglądała mu się w milczeniu. Ząb Smoka był chudy, miał wygłodzoną twarz, bladą skórę, kilka szram na twarzy, długie palce i zimne spojrzenie cwaniaka z biedej dzielincy, który był wystarczająco sprytny, żeby przeżyć do dorosłości i nie zdechnąć z głodu czy też zostać zabitym w cesarskim więzieniu. Jego ręka krążyła bez końca wokół paska z nożem, który był założona na brązowej Kamizelce Armijnej Standardowej, co było prawnie zakazane.

Jedna w wieży nie było nikogo, kto by na takie rzeczy zwracał uwagę.

I wymaganie od przedstawiciela rozległych biednych dzielnic żeby odłożyli nóż, było podobne do wymagania od dowolnego człowieka żeby odłożył na bok jedną nogę.

- Szczur zrobi wszystko, bo jest chciwy i się mnie boi – odparła Baśka. – Pryszczatego kontrolujesz. Ja jestem zainteresowana, do dobry plan.

- Zostaje tylko Nowy – rzucił Ząb bez wyrazu.

Zza zapchanego watą i szmatami otworu strzelniczego dochodzły dźwięki, sugerujące, iż Nowy zabawia się ze skonstruowanym przez niego objektem treningowym, nazywanym przez niego Zabij Paca.

- Zostaje tylko Nowy - przyznała Baśka w zamyśleniu.

- Opłaca się go zniknąć? – spytał Ząb dalej bez wyrazu.

Baśka przyglądała się blatowi stołu. Było bardzo trudno powiedzieć, co ona o tej propozycji myśli.

- A co ty myślisz? – odbiła piłeczkę dalej unikając patrzenia w oczy kolegi.

- Potrzebujemy inteligenta. A on jest inteligentem. I z dobrego rodu.

- Więc go zdobędę.

- Zaoferujesz mu seks?

Baśka rzuciła koledze twarde spojrzenie. Ząb przyglądał się jej w milczeniu i dalej bez wyrazu.

- Nie. To nie jest na sprzedaż – odparła powoli i starannie formuując zdanie.

Ząb Smoka skinął głową, jakby to, co powiedziała, było dokładnie tym, czego on oczekiwał.

- Więc trzeba go wrobić – stwierdził.

- Zajmę się tym – stwierdziła Baśka dalej patrząc w stół. – Nowy będzie kooperatywny.

- Bardzo dobrze – stwierdził Ząb i stracił zainteresowanie koleżanką – Jak tylko będziesz go miała w kieszeni, wyruszamy.

Arachonoid s.1-3

Fotka Iza Haas

Bezimienne Pola.

Nazwa nie była do końca zrozumiała. Okoliczni nazywali to miejsce Bezimiennymi Polami. Miesce leżało w północno - wschodniej części olbrzymiego Cesarstwa i nie zawierało w sobie nic, co warte było nadania mu nazwy. Na północy ciągnęło się nieskończone Bezimienne Pustkowie, na północnym wschodzie leżał niekończący się Bezimienny Las.

Nieco na południe od Bezimiennego Lasu rozciągały się biedne pola uprawne dwóch obok siebie leżących wiosek nazywanych Ogon Konia i Wybrzeże Kości Słoniowej.

Bezimienny Las był niebezpieczny. Las opanowany został przez Hoonów, którzy toczyli aktualnie kolejną wojnę przeciw Cesarstwu. Hoonowie zabijali lub brali w niewolę wszystkich nie-Hoonów. Jednak oszczędzali niezrozumiale obie wioski.

Przypuszczalnie nie miały dla nicht jakiegokolwiek znaczenia. To wyjaśnienie było nędzne. Jednak żadne inne praktycznie nie istniało. W efekcie końcowym wszystko inne poza lasem, nie było dla mieszkańca Cesarstwa dostępne.

Nieco na zachód od Bezimiennego Lasu leżała tak zwana Wyjąca Ruina. Nazwa pochodziła od miejscowych. Miejsce to ustawione było dokładnie na początku łańcucha niewielkich, płaskich gór i przez to widoczne z daleka, z bardzo daleka, ponieważ lażało wyżej niż rozległe Bezimienne Pola i składało się z szeregu czarnych, koncentrycznych, kamiennych obręczy. Czarne obręcze schodziły się koncentrycznie do pewnego punktu, dokładnie do wejścia Wyjącej Ruiny.

Na okolicznych wzgórzach nie rosła jakiegolwiek rośliność. To czyniło je tak niesamowitymi. Wszystko inne porośnięte było takimi czy innymi krzakami, przeważnie takimi, które dobrze radziły sobie z chłodem. Okolica Wyjącej Ruiny wyglądała jednak inaczej. Była to jedna z paru przyczyn jej ponurej reputacji.

W każdym razie efektem końcowym kombinacji Bezimiennego Lasu i Wyjącej Ruiny było niemal całkowite odcięcie dróg prowadzących na północ. Hoonowie i ich Bezimienny Las na północnym wschodzie i Wyjąca Ruina na północnym zachodzie zamykały drogę do dalszych części Bezimiennych Pól.

Jakoś podróżowanie w pobliżu Wyjącej Ruiny należało do dobrych pomysłów, mimo iż ruina miała reputację niezamieszkałej.

Nieco dalej na wschodzie leżało pasmo górskie znane jako Głodne Wzgórza. Wzgórza te znane były z tego, iż nie znajdowało się w nich nic ciekawego poza stadami wygłodniałych wilków. Stąd nazwa. 

Nie dawało się łatwo zrozumieć, jak bardzo niebezpieczne były stada głodnych wilków. Wilki cesarskie znane były z dwóch cech – ze sprytu i zacięcia. Dzięki tym cechom konsekwentnie wycinały do nogi wszystko inne, co chodziło na czterech nogach i składało się z pachnącego mięsa. Po dziesięcioleciach bezwzględnej walki o dominację na polach i w lasach, wilki przejęły całkowite władanie na ogromnych obszarach cesarstwa i tylko uzbrojone jednostki dwunogów potrafiły stawić im efektywny opór.

W każdym razie okoliczne Głodne Wzgórza zapraszały każde cieplutkie mięso, jakie tylko zechciało tam się udać. Dokładnie z tego powodu unikano tego miejsca jak ognia. Potężnie uzbrojone karawany przechodziły drogą obok Głodnych Wzgórz, i stada głodnych wilków okrążały je ostrożnie z daleka czekając na cokolwiek, co oddaliłoby się od linii wozów i kusz.

Jednak na południu ciągnęły się niekończące się terytoria Cesarstwa. Cesarstwo utrzymywało liczną Armię Cesarską tylko po to, żeby kontrolować szlaki handlowe i trzymać Hoonów na dystans, przez co cesarskie drogi były w miarę bezpieczne, jeżeli nie podróżowało się samemu i bez konia.

Gwarantem utrzymywania kontroli nad szlakami handlowymi były Cesarskie Wieże.

Jako Wieże rozumiano przeważnie stojące przy szlaku handlowym konstrukcje, przeważnie okrągłe i kamienne, zwykle dwu- lub trzypiętrowe z dachem i piwnicą. Z dachu dawało się szyć z kusz. Do tego służyły szczeliny w kamiennym murze okrążającym dach. Drzwi takiej wieży bywały mocne a załoga składała się z tak zwanego plutonu. Jako pluton rozumiano dwie dziesiątki uzbrojonych żołnierzy plus dowódca i jego zastępca.

W teorii.

W teorii działający z wieży pluton potrafił kontrolować okoliczną część szalaku handlowego i przy potrzebie gwarantować spokojny przepływ towarów i ludzi.

Tak zwana Rozsypana Wieża stała na skrzyżowniu dwóch dróg. Droga z północy na południe prowadziła przez Bezimienne Pustkowia, omijała dalekim łukiem Wyjącą Ruinę i znikała w głębi cesarstwa, dokładniej w mieście Pale, najbardziej na północ oddalonym mieście cesarstwa.

Nikt nigdy jej nie używał, nie było powodu do pchania się na Bezimienne Pustkowia, a i nikt stamtąd nie przybywał. Nic cywilizowanego, w każdym razie.

Druga droga prowadziła ze wschodu na zachód, przechodziła przez obie wioski, krzyżowała się w nieco zbereźny sposób z pierwszą drogą, przechodziła wzdłóż północnej krawędzi Głodnego Lasu i znikała daleko na zachodzie. Ta droga była czasami używana, jednak przejeżdżające tędy niewielkie karawany miały potężnie uzbrojenie.

Pomysł wędrownych karawan został przejęty od Hoonów. Ich metody handlowe były bardzo dalekowzroczne i jednoznacznie bardziej rozwinięte niż cesarskie. I, mimo niezliczonych wojen z Hoonami, przepływ technologiczny i intelektualny istniał od wieków. Cesarstwo zaakzeptowało karawany bez dyskusji. Jednak jedyny typ karawan, jakie przechodziły drogą wschód – zachód, należał do typu: małe z dużą ilością kusz i pik.

Jako takie nie były traktowane przez dowództwo Hoonów jako warte napaści.

W ten sposób Rozsypana Wieżyca chroniła dwie całkowicie puste, kamienne drogi.

Wieżyca stała parę godzin drogi pieszego od Wyjącej Ruiny, może dwie czy cztery godziny od Bezimiennego Lasu, jakąś godzinkę od obu wiosek, parę godzin od Głodnego Lasu i nieomal dzień drogi od Pale.

Zgodnie z nazwą wieżyca była rozpadająca się. Część pierwszego piętra zapadła się. Reszta wyglądała na mało stabilną i generowała wrażenie, iż jakiekolwiek stąpanie po niej groziło lądowaniem parę metrów niżej na kupie spadających kamieni i desek. Drzwi wieżycy zostały kiedyś warwane z zawiasami, i ponownie prowizorycznie zamontowane, przez co dawały się wyważyć lekkim kopem. Klapa prowadząca na dach wieżycy zacinała się i czasami trzeba było ją czymś podważyć, żeby zmotywować ją do otwarcia się. Schody prowadzące do góry posiadały ekstra podpórki, dla ich stabilizacji. Przez co odnosiło się wrażenie, iż są nieopisywanie niepewne.

Piwnica zawierała w sobie niezliczone kamienie, stare deski i resztki podejrzanych, metalowych elementów, takich jak kawałki cesarskich hełmów, kusz, pik, tarcz i zdumiewające ilości starych kajdan.

Po ich ilości można było wywnioskować, iż jakiś czas wieżycę używali łowcy niewolników.

Wyposażenie wieżycy stało na parterze i składało się z czystego drewnianego stołu, trzech stabilnych, wygodnych krzeseł, masywnego paleniska i eleganckiego żelaznego stojaka na świece. Całe to zdumiewająco ładne wyposażenie nie pochodziło z Armii Cesarskiej, to było pewne. Nawet stojące w stojaku świece wyglądały na podprowadzone z jakiegoś bogatego kościoła.