Trzeba przyznać, iż jej uszczypliwości bolały nieomal tak mocno, jak jej kopniaki, które Yukon zaliczał od niej codziennie.
To znaczy dokładnie dwa razy, dotychczas. Dwa dni służby w wieży, dwa razy został przez nią skopany. Ból żeber i pleców był dojmujący, jednak nic nie było poważnie uszkodzone. Baśka znała się na rzeczy.
A cudowny brak mdlącego głodu motywował do wędrówki. Niesamowite było, co potrafił zdziałać kawałek chleba i jakieś warzywo. Głód wróci, jednak nie teraz. Nieco później. Przypuszczalnie pod wieczór. Ale do tego czasu pozostało jeszcze parę godzin.
Wioska Ogon Konia okazała się być nieco większa niż wynikało to z opowiadań załogi wieży. Pewna ilość kamiennych domów otoczonych plecionymi płotami sugerowała dwie rzeczy na raz. Pierwszą był fakt, iż domy były kamienne, a nie drewniane. Kamienne domy należały do rzadkości na wsiach, i dawały się tylko tam znaleźć, gdzie występował problem z drewnem. A pobliskie drewno musiało pochodzić z Bezimiennego Lasu, który znajdował się pod kontrolą Hoonów. Przez to opłacało się nieco więcej zainwestować i wybudować domy z obrobionego kamienia. Obrobiony kamień sugerował kamieniołom lub kopalnię w okolicy.
Raczej kopalnię.
A jeżeli w okolicy znajdowała się kopalnia, to dlaczego wioska, właściwie wioski, były takie biedne? Kopalnia oznaczała pieniądze na podatki dla Jarla i dla kleru z Pale. Zapłacone podatki oznaczały nadwyżki na coś do jedzenia. A z opowieści załogi wieży wynikało, iż obie wioski były biedne jak myszy armijne.
To było niezrozumiałe. Coś tu nie grało.
Plecione z korzeni płoty wyglądały osobliwie i brzydko. Jednak podbudowywały teorię o okoliczynych problemach z drewnem. Ludzie nie chcieli chodzić do Bezimiennego Lasu po drewno, a Głodny Las był zbyt daleko i był tylko nieco mniej niebezpieczyny niż lasy zajęte przez Hoonów. I tak dochodziło się do deficytu drewna do ocieplania domostw.
Możliwe, iż w wiosce palono węglem. Jeżeli w okolicy znajdowała się kopalnia.
Na polach pracowali ludzie z wioski. Ludzie byli wychudzeni i ubrani w brudne szmaty, dwa czynniki sugerujące, iż kler i Jarl zabijali tych ludzi podatkami. Mężczyzni byli brodaci, z twarzami bez wyrazu, mieli wychudzone twarze i niezdrowo wyglądające ręce. Młode kobiety usiłowały ukryć dokładnie to, co każda młoda kobieta usiłuje ukryć jak pierwsze:
Iż nie ma zbyt wiele do jedzenia.
Starsze kobiety występowały dość rzadko, i tego nie dało się szybko wytłumaczyć. Dzieci, dość liczne, pracowały w polach na równi z dorosłymi.
I wyglądały na tak samo wychudzone jak ich rodzice.
Idący z piką na ramieniu Yukon był obiektem wielu mało przyjaznych spojrzeń. Jadnak nikt nie podejmował jawnie agresywnych kroków, a ostatecznie to było to, co się w tym wypadku liczyło.
Wioska ulokowana była nietypowo wzdłuż dwóch krzyżujących się ulic. Idąc od wieży wchodziło się między domy, po czym widziało się z daleka centralne skrzyżowanie z czymś, co stało na środku.
Niebotycznie zdumiony Yukon zbliżył się do tego czegoś. Jednoznacznie był to niezwykle osobliwy głaz czy kamień nieco wyższy od człowieka, wyraźnie skądś tu przywleczony i bez stresu postawiony na środku skrzyżowania. Kamień był osobliwy, zawierał niezliczone, miedziane żyłki i otoczony był z każdej strony pismem obrazkowym Hoonów. Jego główną cechą były fragmenty dwóch miedzianych rur przechodzących dokładnie przez środek kamienia. Zaglądając do środka takiej rury dało się bez trudności dojrzeć drugą stronę, rury miały dość dużą średnicę.
Wspomnienia rozmów Yukona ze starym pracodawcą, mistrzem Tento, aktualnie wyjącym gdzieś w lochach Biskupa Piłata z Pale, powróciły nieproszone:
Nie jest znana przyczyna wycofania się Hoonów z używania pary do obróbki metali. Jest znane, iż to robili. To jest także dość proste, tworzysz coś na krztałt lejka. Do lejka wrzucasz coś o wysokim potencjale ogniowym, takie jak węgiel. Lejek jest ukośny i ma na końcu otwierany spustem rygiel. Węgiel pali się w specjalnym piecu, piec podgrzewa wodę, gorąca para jest kierowana do specjalnego systemu i kierowana do poruszania niezliczonymi urządzeniami. Proste, ale do tego potrzeba miedzi. Technika przynosi masową produkcję mechanizmów, broni i pancerzy. Hoonowie kiedyś to robili, w ich ogromnych industrialnych miastach. U nas wydobywa się rudy, pakuje na wozy i transportuje do większych miast. Hoonowie budowali miasta tam, gdzie były rudy, i mieli wszystko na miejscu. Miasta zostały opuszczone, nie wiemy dlaczego. Sami Hoonowie tego nie wiedzą, to jest ich wielkie mysterium, tajemnica, którą ma prawo posiąść tylko ich elita, ich księża. Istnieje wiele legend, mówiących o tym, dlaczego Hoonowie z tego zrezygnowali. I większość z nich to wytwór czystej fantazji, oni zbyt dużo fantazjują, ci Hoonowie. Oni mówią o jakiejś klątwie. To jest przypuszczalnie największa bzdura w historii świata, ta klątwa. Nazywają to Klątwą Wielkiego Pająka, czy coś takiego.
Starego Tento nie dało się lubić. Był zrzędliwy, męczący, mędzący i płacił grosze, a asystent odwalał za niego całą robotę. Tento miał zwyczaj siedzieć całymi dniami upojony jednym ze swoich wywarów, a jego asystenci robili za niego wszystko.
Ale Tento nie był głupcem, i pracował jako chemik bardzo długo. Trywialnie ujmując, jeżli ktoś taki jak Tento mówił, iż to było nielogiczne, to tak było.
Yukon nigdy się ze swoim mistrzem nie sprzeczał. Główną przyczyną był całkowity bezsens takiego postępowania, Tento był przekonany, iż sam wiedział wszystko najlepiej. Ale jego argumenty, iż jakaś klątwa jest bzdurą, powinien nieco przemyśleć. Kościół nakładał na kogoś czy na coś klątwy nieomal codziennie, a Kościół miał zawsze rację. Jak ktoś uważał, iż kościół nie miał racji, ściągał na siebie uwagę kościelnych służb specjalnych.
Więc dlaczego nie wyjść z założenia, iż ichni kościół także przeklął używanie pary do tworzenia metali? To byłoby możliwe.
Hoonowie byli bardzo wierzącym narodem.
Ale, jakim cudem znalazł się kamień, ewidentnie wyciągnięty z miasta Hoonów, na środku wioski cesarskiej? I dlaczego był on otoczony starym, obrazkowym pismem Hoonów? Ten język znało podobno tylko kilka osób na uniwersytetach katolickich, podobno ...
- Cesarski interesuje się obrazkami – odezwał się męski, zgryźliwy głos za jego plecami.
Jakim cudem tych trzech znalazło się za plecami Yukona, pozostawało zagadką. Trzej stojący w tym momencie przed nim chłopi byli brudni, zarośnięci niczym dzikusy, wychudzeni, biednie ubrani i ponurzy. Wszyscy trzymali w chudych i żylastych rękach ciężkie, dwuręczne siekiery i wyglądali jak głodni kanibale.
- Dzień dobry – odparł zaskoczony Yukon. – Szukam kowala. Gdzie mogę go znaleźć?
- Cesarski jest grzeczny. I szuka kowala – podsumował jeden z nich.
- Po co mu kowal? – spytał retorycznie drugi.
- Może chce się podkuć.
- Możliwe. Cesarskie wymoczki chodzą podkute?
- Jest możliwe. Jest możliwe, iż Cesarskie wymoczki chodzą podkute, kto wie?
- Kto wie? Jest możliwe.
- Gdyby mu tak obciąć jedną nogę, można byłoby zobaczyć, czy jest podkuta.
- Faktycznie. A gdyby nie była, można byłoby podkuć jego drugą, bosą nogę, żeby zobaczyć, czy po tym będzie mógł chodzić?
- Ciekawe. Może będzie? Kto wie, do czego zdolne są podkute, cesarskie wymoczki?
- Wypadałoby sprawdzić.
- Wypadałoby.
Yukon powoli zdjął pikę z ramenia, serce biło mu jak oszalałe. Zdjęcie okrągłej tarczy z pleców było kwestią ruchu przedramieniem.
- Wymoczek chce się bronić tą dranką – podsumował pierwszy kanibal dalej bez uśmiechu.
- Ciekawe. Nie chce być podkuty – dodał drugi.
- Nie są podkuci. Szkoda – skomentwał trzeci. – Nie wygląda na takiego, który umie walczyć.
- Ale wygląda na takiego, który umie gadać – wpadł mu w słowo Yukon. – Zawsze tak witacie przyjezdnych?
- Tylko cesarskie sucze syny – odparł pierwszy kanibal.
- To jestem cesarskim suczym synem od dziesięciu dni – warknął Yukon. – I jestem bardzo głodny. A głodny cesarski jest bardzo zły. Pierwszego z was zabiję jednym ruchem, i cios drugiego sparuję tarczą. Trzeci z was mnie nie sięgnie, bo mu będzie drugi przeszkadzał. Drugim ciosem zabiję drugiego, i wtedy istnieje szansa, iż ten trzeci mnie trafi. Jeżeli tak, trzech z nas nie żyje. Jeżeli nie, trzech z was nie żyje. Bawimy się w tę grę, czy powiecie mi, gdzie tu jest kowal? Dziękuję uprzejmnie za uwagę.
- Cesarski jest wygadany – podsumował niewzruszony pierwszy kanibal. – I ślepy jak kret. Jeżeli cesarski się rozejrzy, to zobaczy kowadło wiszące nad drzwiami z lewej.
Yukon rzucił okiem w prawą stronę i zaklął brzydko. Nad drzwiami stojącego w okolicy bardzo dużego domu wisiało przybite na dwóch łańcuchach stare kowadło, uniwersalny znak na kowala wiejskiego. Było ono tak bardzo widoczne, że bardziej się nie dało.
- I głuchy jak kret – dodał drugi kanibal. – Zza domu słychać kucie.
Yukon zaklął ponownie. Zza domu kowala dochodził faktycznie dźwięk kucia czymś ciężkim w kowadło.
- I głupi jak kret – podsunął trzeci kanibal. – Czwarta żona Olafa świdruje go ciekawymi oczkami zza płotu domu kowala od diesięciu minut. Wystarczy podejść i spytać, nie da się nie zauważyć.
Yukon rzucił ponownie spojrzenie na dom kowala. Młodziutka nastolatka o rumianej twarzy i czarnych, ślicznych włosach, ukrywała się za płotem.
- Jak to czwarta żona? – spytał skonfudowany Yukon. – Jak można mieć cztery żony? To znaczy, trzy nie żyją?
- To znaczy trzy są w domu, a czwarta się gapi – wyjaśnił kanibal.
- Cztery żony? Cztery żony? To ... bluźnierstwo. Mam na myśli, jest przez kościół tak widziane – wyjaśnił Yukon szybko.
- Cesarski gada z Olafem na ten temat.
- Dziękuję pięknie za informację – ukłonił się Yukon i postawił pikę na ziemię.
- Proszę pięknie – odarł poważnie pierwszy kanibal. – Olaf włazi właśnie w dupę wójtowi bez mydła. Dom wójta to ten z dwoma skrzyżowanymi toporami Hoonów ponad wejściem.
- Zaraz. Przecież słyszę kucie – przeciwstawił się Yukon.
- Druga żona Olafa dogina przy kowadle, Olaf włazi w dupę.
- Aha. Klarowne. Dziękuję pięknie.
- Proszę pięknie. – I kanibale odeszli powoli. Łatwość, za jaką wymachiwali swoimi siekierami stała w sprzeczoności z ich wychodzonami figurami i rękami.
Yukon odetchnął z ulgą. To było ... trudne. Całe szczęście, nie doszło do walki. Nie było takie oczywiste, iż ich ciosy tymi siekierami dałoby się sparować tarczą.
To nie było takie oczywiste.
