Arachonoid s.1-3

Fotka Iza Haas

Bezimienne Pola.

Nazwa nie była do końca zrozumiała. Okoliczni nazywali to miejsce Bezimiennymi Polami. Miesce leżało w północno - wschodniej części olbrzymiego Cesarstwa i nie zawierało w sobie nic, co warte było nadania mu nazwy. Na północy ciągnęło się nieskończone Bezimienne Pustkowie, na północnym wschodzie leżał niekończący się Bezimienny Las.

Nieco na południe od Bezimiennego Lasu rozciągały się biedne pola uprawne dwóch obok siebie leżących wiosek nazywanych Ogon Konia i Wybrzeże Kości Słoniowej.

Bezimienny Las był niebezpieczny. Las opanowany został przez Hoonów, którzy toczyli aktualnie kolejną wojnę przeciw Cesarstwu. Hoonowie zabijali lub brali w niewolę wszystkich nie-Hoonów. Jednak oszczędzali niezrozumiale obie wioski.

Przypuszczalnie nie miały dla nicht jakiegokolwiek znaczenia. To wyjaśnienie było nędzne. Jednak żadne inne praktycznie nie istniało. W efekcie końcowym wszystko inne poza lasem, nie było dla mieszkańca Cesarstwa dostępne.

Nieco na zachód od Bezimiennego Lasu leżała tak zwana Wyjąca Ruina. Nazwa pochodziła od miejscowych. Miejsce to ustawione było dokładnie na początku łańcucha niewielkich, płaskich gór i przez to widoczne z daleka, z bardzo daleka, ponieważ lażało wyżej niż rozległe Bezimienne Pola i składało się z szeregu czarnych, koncentrycznych, kamiennych obręczy. Czarne obręcze schodziły się koncentrycznie do pewnego punktu, dokładnie do wejścia Wyjącej Ruiny.

Na okolicznych wzgórzach nie rosła jakiegolwiek rośliność. To czyniło je tak niesamowitymi. Wszystko inne porośnięte było takimi czy innymi krzakami, przeważnie takimi, które dobrze radziły sobie z chłodem. Okolica Wyjącej Ruiny wyglądała jednak inaczej. Była to jedna z paru przyczyn jej ponurej reputacji.

W każdym razie efektem końcowym kombinacji Bezimiennego Lasu i Wyjącej Ruiny było niemal całkowite odcięcie dróg prowadzących na północ. Hoonowie i ich Bezimienny Las na północnym wschodzie i Wyjąca Ruina na północnym zachodzie zamykały drogę do dalszych części Bezimiennych Pól.

Jakoś podróżowanie w pobliżu Wyjącej Ruiny należało do dobrych pomysłów, mimo iż ruina miała reputację niezamieszkałej.

Nieco dalej na wschodzie leżało pasmo górskie znane jako Głodne Wzgórza. Wzgórza te znane były z tego, iż nie znajdowało się w nich nic ciekawego poza stadami wygłodniałych wilków. Stąd nazwa. 

Nie dawało się łatwo zrozumieć, jak bardzo niebezpieczne były stada głodnych wilków. Wilki cesarskie znane były z dwóch cech – ze sprytu i zacięcia. Dzięki tym cechom konsekwentnie wycinały do nogi wszystko inne, co chodziło na czterech nogach i składało się z pachnącego mięsa. Po dziesięcioleciach bezwzględnej walki o dominację na polach i w lasach, wilki przejęły całkowite władanie na ogromnych obszarach cesarstwa i tylko uzbrojone jednostki dwunogów potrafiły stawić im efektywny opór.

W każdym razie okoliczne Głodne Wzgórza zapraszały każde cieplutkie mięso, jakie tylko zechciało tam się udać. Dokładnie z tego powodu unikano tego miejsca jak ognia. Potężnie uzbrojone karawany przechodziły drogą obok Głodnych Wzgórz, i stada głodnych wilków okrążały je ostrożnie z daleka czekając na cokolwiek, co oddaliłoby się od linii wozów i kusz.

Jednak na południu ciągnęły się niekończące się terytoria Cesarstwa. Cesarstwo utrzymywało liczną Armię Cesarską tylko po to, żeby kontrolować szlaki handlowe i trzymać Hoonów na dystans, przez co cesarskie drogi były w miarę bezpieczne, jeżeli nie podróżowało się samemu i bez konia.

Gwarantem utrzymywania kontroli nad szlakami handlowymi były Cesarskie Wieże.

Jako Wieże rozumiano przeważnie stojące przy szlaku handlowym konstrukcje, przeważnie okrągłe i kamienne, zwykle dwu- lub trzypiętrowe z dachem i piwnicą. Z dachu dawało się szyć z kusz. Do tego służyły szczeliny w kamiennym murze okrążającym dach. Drzwi takiej wieży bywały mocne a załoga składała się z tak zwanego plutonu. Jako pluton rozumiano dwie dziesiątki uzbrojonych żołnierzy plus dowódca i jego zastępca.

W teorii.

W teorii działający z wieży pluton potrafił kontrolować okoliczną część szalaku handlowego i przy potrzebie gwarantować spokojny przepływ towarów i ludzi.

Tak zwana Rozsypana Wieża stała na skrzyżowniu dwóch dróg. Droga z północy na południe prowadziła przez Bezimienne Pustkowia, omijała dalekim łukiem Wyjącą Ruinę i znikała w głębi cesarstwa, dokładniej w mieście Pale, najbardziej na północ oddalonym mieście cesarstwa.

Nikt nigdy jej nie używał, nie było powodu do pchania się na Bezimienne Pustkowia, a i nikt stamtąd nie przybywał. Nic cywilizowanego, w każdym razie.

Druga droga prowadziła ze wschodu na zachód, przechodziła przez obie wioski, krzyżowała się w nieco zbereźny sposób z pierwszą drogą, przechodziła wzdłóż północnej krawędzi Głodnego Lasu i znikała daleko na zachodzie. Ta droga była czasami używana, jednak przejeżdżające tędy niewielkie karawany miały potężnie uzbrojenie.

Pomysł wędrownych karawan został przejęty od Hoonów. Ich metody handlowe były bardzo dalekowzroczne i jednoznacznie bardziej rozwinięte niż cesarskie. I, mimo niezliczonych wojen z Hoonami, przepływ technologiczny i intelektualny istniał od wieków. Cesarstwo zaakzeptowało karawany bez dyskusji. Jednak jedyny typ karawan, jakie przechodziły drogą wschód – zachód, należał do typu: małe z dużą ilością kusz i pik.

Jako takie nie były traktowane przez dowództwo Hoonów jako warte napaści.

W ten sposób Rozsypana Wieżyca chroniła dwie całkowicie puste, kamienne drogi.

Wieżyca stała parę godzin drogi pieszego od Wyjącej Ruiny, może dwie czy cztery godziny od Bezimiennego Lasu, jakąś godzinkę od obu wiosek, parę godzin od Głodnego Lasu i nieomal dzień drogi od Pale.

Zgodnie z nazwą wieżyca była rozpadająca się. Część pierwszego piętra zapadła się. Reszta wyglądała na mało stabilną i generowała wrażenie, iż jakiekolwiek stąpanie po niej groziło lądowaniem parę metrów niżej na kupie spadających kamieni i desek. Drzwi wieżycy zostały kiedyś warwane z zawiasami, i ponownie prowizorycznie zamontowane, przez co dawały się wyważyć lekkim kopem. Klapa prowadząca na dach wieżycy zacinała się i czasami trzeba było ją czymś podważyć, żeby zmotywować ją do otwarcia się. Schody prowadzące do góry posiadały ekstra podpórki, dla ich stabilizacji. Przez co odnosiło się wrażenie, iż są nieopisywanie niepewne.

Piwnica zawierała w sobie niezliczone kamienie, stare deski i resztki podejrzanych, metalowych elementów, takich jak kawałki cesarskich hełmów, kusz, pik, tarcz i zdumiewające ilości starych kajdan.

Po ich ilości można było wywnioskować, iż jakiś czas wieżycę używali łowcy niewolników.

Wyposażenie wieżycy stało na parterze i składało się z czystego drewnianego stołu, trzech stabilnych, wygodnych krzeseł, masywnego paleniska i eleganckiego żelaznego stojaka na świece. Całe to zdumiewająco ładne wyposażenie nie pochodziło z Armii Cesarskiej, to było pewne. Nawet stojące w stojaku świece wyglądały na podprowadzone z jakiegoś bogatego kościoła.