Arachnoid s.7-9

Zabij Paca był cudownym tworem.

Połowa starej beczki ustawiona na długim, pionowym drągu robiła za korpus Paca. Stara tarcza przybita nieco po ukosie do korpusu zasłaniała jakieś cztery piąte ciała. Stare, drewniane wiadro robiło za głowę i stary, niedo zmodyfikowany hełm robił za nakrycie głowy. Dodatkiem był kawałek Piki Standardowej, przybity do korpusu przy pomocy kilku desek i gwoździ, i Zabij Paca było gotowy do boju.

Yukon atakował go konsekwentnie swoją Piką Standardową Krótką, która wbrew nazwie była po prostu krótką włócznią robioną na modłę broni Hoonów. Niewielka tarcza trzymana w lewej dłoni przeszkadzała bez końca i uciskała w kilku miejscach. Brązowa kamizelka krępowała ruchy i okazywała się być całkowiecie niepraktyczną i krępującą ruchy.

Jednak cel stał przed nim – Zabij Paca czekał przygotowany do boju.

Yukon przeprowadzał ataki na swojego wroga zgodnie z wytycznymi, jakie pamiętał z przeszłości, jeszcze z czasów, gdy był bardzo młody.

Jego wujowie, co do jednego wielcy wojownicy, w każdym razie tak się wówczas prezentowali, pokazywali jak trzymać i prowadzić różnorakie bronie.

Wówczas było dla Yukona tak oczywiste jak oddychanie, iż w przyszłości będzie wielkim wojem, jak jego wujowie.

Szczególnie mocno chwalono małego Yukona za umiejętności w posługiwaniu się broniami drzewcowymi. I tak już zostało.

Jednak młodość krzyżuje plany. Pojawił się faktor, czynnik, który pokrzyżował jakiekolwiek plany, jakąkolwiek przeszłość, jakiekolwiek marzenia o byciu wielkim wojem.

Czynnik ten nazywał się Joanna Pac.

Jego siostra.

Jego wielka miłość.

Yukon ścisnął mocniej drzewce piki, wspomnienia Joanny były bardzo bolesne. I natarł na Zabij Paca jeszcze mocniej.

Wspomnienia Joanny bladły wolno, bardzo wolno, w miarę rosnącego zmęczenia i głodu.

Jest taka faza głodu, w której opadają ciało ostre mdłości.

Fale mdłości rozlewały się po zmęczonym ciele. Mdłości głodu połączone z wysiłkiem fizycznym u kogoś bez tak zwanej kondycji mają zabójcze działanie. To działa jak ostry atak grypy. Mdli, nie możesz stać, możesz najwyżej siedzieć oparty o coś, mdli, zawroty głowy powodują jeszcze silniejsze mdłości, i nie możesz zwymiotować.

Tę konkretną fazę Yukon nazywał Fazą Jonanny, na wspomnienie jego kontaktów z Jonanną Pacówną. Konsekwencje tych spotkań były wówczas podobne.

Podniesienie się na nogi nie wchodziło w rachubę. Ręka sięgnęło do woreczka z jedzeniem, który okazał się być pusty.

Wspomnienia ostatnich paru dni powróciły w koegzystencji z falami mdłości i zawrotów głowy. Bzdurne, jednotygodniowe szkolenie w Twierdzy, polegające na nauce chodzenia w równym szeregu. Parę godzin dziennie. Bolące stopy, bezsensownie wrzaski szkoleniowców, bolące nogi, głód, rytm tak zwanego Tupania, jak nazywano ten typ szkolenia w jego jednostce, głód, ból, głód, ból, głód, ból ...

Po tygodniu przebywanie w Twierdzy, tygodniu bólu i głodu, elew Yukon ukończył Szkolenie Podstawowe i został skierowany do tej konkretnej wieży jak Wzmocnienie.

Dzisiaj mijał dokładnie dziesiąty dzień jego częściowo przymusowego wcielenia do Armii Cesarskiej i drugi dzień służby w Wieży.

Może inni byli nawykli do czegoś takiego. Przypuszczalnie życie w nędznych dzielnicach lub wsiach tak właśnie wyglądało.

Ale życie Asystenta Chemika wyglądało inaczej. Asystent Chemika nie miał zbyt często okazji do odczuwania głodu. Czy lepiej powiedzieć, odczuwanie głodu o takiej sile.

Czerwone fale zalały niebo. Yukon siadział oparty o zimny kamień wieży i patrzył na czerwone niebo. Czemu było ono czerwone? To było pytanie ...

Czubek buta trącił go lekko w udo.

Otwarcie oczu kosztowało nieopisywalnie dużo wysiłku. To była żeńska przedstawicielka załogi wieży, znana jako Baśka. Stała z rękami na biodrach i przyglądała się siedzącemu sceptycznie.

- Czemu siedzisz na zimnej ziemi? Zamarzniesz lub nabawisz się czegoś.

Yukon usiłował się podnieść.

- I nie będę miała kogo kopać – dodała dziewczyna bez uśmiechu. – Szczurek starcza tylko na raz dziennie. Trzeba dbać o materiał.

Ziemia przestała się kołysać. Głód zaniknął praktycznie, mdłości także. To było bardzo niebezpieczne, faza, w której się już nic nie czuło, pozostało tylko powolne wrażenie, jakby miało się grypę, to znaczy brak energii i wrażenie bólu głowy. I niemożność stania prosto.

- Kopanie ciebie jest przyjemne. Ale do tego musisz mieć odrobinę siły, grubasku – dodała Baśka i uniosła w powietrze to, co dotychczas trzymała za plecami. To był niewielki woreczek.

Baśka otworzyła go na oczach Yukona. W środku znajdował się kawałek chleba i por.

- To jest druga część twojej racji żywieniowej, ta którą zabrał ci Pryszczaty.

Oczy nie mogły oderwać się od jedzenia. Yukon z olbrzymim wysiłkiem oderwał spojrznie od najcudowniejszej rzeczy na świecie.

- Widzę, że pożądasz zawartość woreczka niczym młodą żonkę – podsumowała Baśka i poruszała woreczkiem powoli. – Możesz go dostać.

Yukon przełknął ślinę i odwrócił wzrok. Z wysiłkiem podniósł swoją pikę i oparł się o nią.

- Zrobisz jedną rzecz i racja żywnościowa jest twoja.

- Jaką? – wydusiła krtań bez udziału świadomości.

- Zainteresowany?

Tym razem udało się Yukonowi wziąc krtań pod kontrolą. Nie wiedząc, co z sobą zrobić, podjął próbę trzymania piki w pozycji bojowej. Jednak omdlałe z wysiłku ręce odmówiły posłuszeństwa.

- Trzymasz pikę niewłaściwie, grubasku. Trzeba ją trzymać nieco wyżej, inaczej przeważa. I dobrze jest opierać końcówkę o ziemię, oszczędza się siłę. Pójdziesz do wioski Ogon Konia. Tam jest kowal, Olaf. On ma coś dla nas. Przyniesiesz to coś.

- Wioska jest do nas źle nastawiona – wymamrotał automatycznie Yukon. – Sama to powiedziałaś.

- Bo lokalny klecha dręczy wsioków podatkami a ludzie Jarla z Pale zabierają im resztę i chłopi głodują. Jednak jeden idący inteligent nie robi złego wrażenia. Gdyby szło dwóch z nas, to byłoby widać, iż idą cesarscy, którzy chcą coś wymusić. Ale jeden, i do tego elokwentny grubasek, to robi dobre wrażenie. Grzecznie gadasz, nic cie się nie stanie.

Baśka przyglądała się stojącemu nieco głupio przed nią Yukonowi.

- I jedzonko jest twoje. To jak, grubasku, chcesz coś zjeść?

- Zrobię to – odparł Yukon i zdławił drugą końcówkę zdania, która brzmiała, iż zrobi to, żeby być jak najdalej od wieży, a głód nie jest aż tak istotny jak paląca nienawiść do tego miejsca.

- Znakomicie – Baśka rzuciła mu woreczek na ziemię pod nogi. – Do roboty, grubasku.